Ο «αριστερισμός» παιδική αρρώστια του κομμουνισμού(1920)

Vladimir Ilich Lenin

«…έχουμε κάθε λόγο να ελπίζουμε ότι το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα θα γιατρευτεί γρήγορα και ολοκληρωτικά από την παιδική αρρώστια του ''αριστερού'' κομμουνισμού».

Η ελπίδα που εξέφραζε ο Λένιν στην τελευταία φράση του κύριου μέρους της μπροσούρας του για τον αριστερισμό, μπορούμε να πούμε σήμερα ότι έχει διαψευστεί. Κατά τρόπο ανάλογο με τον αναρχισμό που χαρακτηριζόταν από τον Λένιν σαν «ένα είδος τιμωρίας για τα οπορτουνιστικά αμαρτήματα του εργατικού κινήματος», οι αριστερίστικες αντιλήψεις θα βρουν γόνιμο έδαφος εξαιτίας του γραφειοκρατικού εκφυλισμού της Σοβιετικής Ένωσης και του παγκόσμιου κομμουνιστικού κινήματος και θα επηρεάσουν έκτοτε χιλιάδες επαναστάτες.

Η μπροσούρα αυτή γράφτηκε τον Απρίλιο του 1920 και εκδόθηκε τον Ιούνη του ίδιου χρόνου με στόχο να μοιραστεί κατ’ αρχήν στους συνέδρους του 2ου συνεδρίου της Κομιντέρν. Στο κείμενο του ο Λένιν, αξιοποιώντας την πείρα του μπολσεβίκικου κόμματος, απαντάει στις απόψεις που εξέφραζαν οι λεγόμενοι «αριστεροί» κομμουνιστές οι οποίοι είχανε μια ορισμένη επιρροή στο διεθνές κίνημα και ιδιαίτερα στην Γερμανία και την Ολλανδία.

Εξηγεί πως ο μπολσεβικισμός αναπτύχθηκε στην πάλη ενάντια στον οπορτουνισμό αλλά και ενάντια στην «μικροαστική, μισοαναρχική επαναστατικότητα». Με αυτήν την μικροαστική επαναστατικότητα χρεώνει και τους εκπροσώπους του αριστερισμού, κάνοντας πολεμική στις απόψεις τους για τον χαρακτήρα του κόμματος, για την στάση των κομμουνιστών απέναντι στα αντιδραστικά συνδικάτα και το κοινοβούλιο, καθώς και για την δογματική και λανθασμένη τακτική τους που συμπυκνωνόταν στο σύνθημα «κανένας συμβιβασμός».